و اینچنین بود نمایشگاه کتاب تهران برای بیستمین بار

چنین روایت کنند طوطیان شکرشکن و راویان اخبار و ناقلان حکایات که...

پروشات کبیره به همراه یک فقره عمه جون قصد نمایشگاه نمودند در روز هفتم از هفته دوم اردیبهشت 1386 و روان گردیدندی به سوی آن مقر به پای پیاده که صوابش بیش بود و منافعش بیشتر که ترافیک را کس نمیتوانست برتابیدن! و سلامت در گرو در راه گام نهاندن است و بس...

پس علاحضرت و علیامخدره آقای پدر و مامان خانومی نیز روان گشتند به معایشت که علاحضرت را راهی نمایان بودی میانبر که بر سایر مخلوقات پوشیده همی بود و از الطاف ایشان چنین بود که بر خواص راه بنمایند و رنج راه هموار سازند بدایشان. مولاتنا خواهری اما عناد نمود که مادرشویش به سوی خانه روان بودی ایشان چشم بدر منتظر!!! (و از عجایب آنکه شویش هنوز بزاده نشده و مادر شویش هنوز همسر اختیار نکرده است!)

پس بدین سان آن چهارتن روانه شدندی... و در پی تذکرات شدید علاحضرت، پروشات کبیره منع شدندی از پوشیدن صندل که : کدوم عاقلی با صندل میره پیاده روی که بعد هم بگیرنش... میپوشی جوراب بپوش! و خلاصه که در راه میرفتندی و پروشات کبیره میخواندی که :

Someday I'm coming back

و والاحضرت عمه خاتون همراهی مینمود... که از دیار غریب اس ام اس رسید که معشوقه به سامان شد... و سامان باز آمد و همراهان غریو شادی سربردادندی.

و در راه انچه بر ایشان رفت هیچ نبودی جز لطافت و خوشی تا به نزدیک مصلی رسیدندی و علاحضرت و علیامخدره از همراهان جدا شدندی و عزم بازگشت نمودند....

والاحضرتین عمه خاتون و پروشات کبیره راه ادامه دادندی و پس از سردرگمی چند راه یافتندی و وارد شدند در آن مقام که البته نیک خود راهی بود دگر! پر فراز و نشیب و بی علائم مطروحه و مشروحه و در راه میباید سربزیر رفت از ترس چاه و بلندی و نشکستن پای خود و دیگران!

... پس نقشه بخواستندی مگر از آن نصیبی برند و راه بازشناسند که قبل از آن در آن مکان پای نگذاشته بودندی! آنچه در آن مقام زیاد بودی دختران پیچیده در مقنعه بودی و پسران بدلباس و البته تعداد زیادی اتوبوس اردو نائل به زیارت والاحضرتین شدندی... و ایشان با جمعیت روان گردیدندی که مسیر هیچ مشخص نمینمود و قصد ناشرین "کودک و نوجوان" نمودندی که گرچه بر ایشان سن بسیار رفته است جوان دل هستند و جوان بین... و البته پارمیدا و سفارشات مولاتنا خواهری اثر بسیار داشت در این باب! مقادیری کتاب ابتیاع نمودندی از "حسنی میخواد بابا!!!! بشه" تا "نونو..." و به جستجوی نشر کیمیا برآمدندی و آب نوشیدندی بسیار که گرما بیداد مینمود و از عجایب آنکه نشر کیمیا سردر نداشت و تنها بواسطه نام نیکش و کتب معروفش بازشناخته میشدی!
در همین جستجو کتابخانه دیجتالم کجا بود! یافتندی و مولاتنا خواهری و پروشات کبیره را نام ثبت نمودندی!
در بخش دیگر به مکان ناشرین فرنگی درآمدندی در پی کتاب مدیریت خدمات و هیچ کس از خبر نبودی و هرچه گشتندی نیافتندی و دست از پا درازتر بازگشتندی... و در راه میخرامیدند و همی میگفتند شاد باد یاد آن نمایشگاه بین المللی که گرچه ترافیکش اعصاب برباد دادی اما آدمی راه از چاه درش شناختی و به چاه نیافتی و لذت بردی!

the end