روز اول مهر

زیاد مطمئن نیستم چرا این روز اول برام اینقدر مهمه... و چرا همیشه اول مهر واسم مفهوم مدرسه رازی رو میده... مدرسه ای که سطح توقع من رو از یاد گرفتن ، در اجتماع بودن و با آدمها در ارتباط بودن رو تعیین کرده... تو اون مدرسه بود که یاد گرفتم چی باید باشم و چی درسته

هیچ مدرسی ای بعد از رازی نتونست اون حس واقعی "مدرسه" رو تو من بیدار کنه، زینب که فقط یک اسباب بازی بود در مقابل رازی با آدمهایی که سطحشون قابل مقایسه نبود با آدمهای اطرافم.... بینشون فقط ساناز بود که برام ارزش موندن داشت... و چند تا کوچولوی دیگه... ه

زهرا هم دوره خوبی بود ولی جای رازی رو نمیگرفت: ه

فکر کنید وارد مدرسه ای میشید که حتی ساختمان کلاسهای اول و دوم از ساختمان کلاسهای چهارم و پنجم جداست. کلاس سومیها که کلاً خودمختار هستند و حیاط مخصوص هم دارند... 16 کلاس اول، 16 کلاس دوم، 16 کلاس سوم، 16 کلاس چهارم و 16 کلاس پنجم... تعداد بچه ها را تصور کنید؟

حیاط مامانی ها... حیاط سرویسیها، حیاط پیش ساخته، حیاط اصلی و حیاط ورزش

این مدرسه ای است که پنج سل از بهترین سالهای عمرم را در خود جای داده... نمیدانم چرا امروز بیخود یاد پاتریشیا افتادم و موهایش که های لایت طبیعی داشت، پروشات، آیسا، سپیده، مهسا، شقایق، یلداها، شادان، مریم سیفی، و دیگران